Yazının değerlendirmesine göre İsrail, sıcak çatışmaların ötesinde dünyanın geri kalanıyla kurduğu ilişkileri de bir cephe olarak değerlendiriyor. Seçim sonuçlarının çatışma alanlarından çok bu geniş ilişki ağının durumuna bağlı olduğu ileri sürülüyor. İsrail’in Amerika, Avrupa ve bölgedeki ilişkilerinin zayıfladığı, buna karşılık sıcak cephelerdeki baskının artırılmasının sonuç değiştirmediği belirtiliyor.
Türkiye’nin durumu ise karşılaştırmanın diğer tarafında gösteriliyor. Değişen faktörün Türkiye olduğu ve istikrarsızlığın artmasına rağmen ülkenin çevresinin genişlediği ifade ediliyor. Türkiye’nin kendi açmadığı çatışmalarda haklı çıkmasının, güvenilirlik ve tutarlılığın ise güç kazanmasının sonuçlarını doğurduğu değerlendiriliyor.
Meşruiyetin sürdürülmesi, her savaşın kazanılması açısından önemli görülüyor. Deprem, pandemi ve darbe gibi etkilerin ardından daha iyi bir konuma ulaşma arzusu dile getiriliyor. Dışarıda hazırlanan tuzaklara düşmemek için kendi kararlarını üretebilen bir tabloya geçildiği savunuluyor.
Devletler arasındaki dengelerin güven üretmesiyle jeoekonomik ortaklıkların genişlediği kaydediliyor. Libya, Türk Devletler Teşkilatı, Irak, Suriye ve Kanada bu ilişkiler arasında zikrediliyor. Afyon’un Yaylabağ bölgesinde her birine ağaç dikilmesi ise bu tabloyu somutlaştıran bir örnek olarak sunuluyor.
Türkiye’nin geleceğini finanse etme rolünün İslami finansa geçtiği yönünde bir öneri ileri sürülüyor. Sermaye piyasası ile bankacılık arasında konumlanabilecek dünyada bilinen tek model olarak İslami finans gösteriliyor. Ortaklık temelli finansman, risk paylaşımı, vadeli satış, risk sermayesi, girişim sermayesi ve hisse senedi gibi alanlar bu kapsamda değerlendiriliyor. Finansta toplum yararına işleyen uygulamaların İslami ekonomiyle ilişkilendirilmesi gerektiği öneriliyor.
Kaynak: Yeni Şafak
