Altın fiyatları ocak sonundaki zirvesinden ekim ortasına kadar yüzde 20'den fazla geriledi. Bu düşüşte faiz beklentilerindeki değişim ve yüksek faizlerin yatırımcılar üzerindeki baskısı etkili oldu. ABD Merkez Bankası'nın daha sıkı bir politika izlemesi ve diğer büyük merkez bankalarının gevşemeye mesafeli durması altının cazibesini sınırladı.
Değerli metallerdeki kayıplar yalnızca altınla sınırlı kalmadı. Gümüş, platin ve paladyumda ocak sonundan ekim ortasına kadar yüzde 40'ı aşan düşüş yaşandı. Altının daha az gerilemesinde sanayi kullanımının yanı sıra rezerv ve güvenli liman niteliği taşıması rol oynadı.
Uzun yıllar net satıcı olan merkez bankaları, 2008 sonrasında altın rezervlerini güçlendiren net alıcılara dönüştü. Son dönemde alımların yavaşlamış olabileceği değerlendiriliyor. Ons altının düşük seviyelere çekilmesi, resmî alımların yeniden hızlandırılmasını sağlayabilir; ancak bu yönde henüz belirgin bir dönüş gerçekleşmedi.
Merkez bankalarından gelen talep, yatırım fonlarının satışa yöneldiği bir ortamda bile altın için yeni bir taban oluşmasına yardımcı olabilir. Düşüşün resmî alımlara ne ölçüde yansıyacağı ise net biçimde belirli değil. Bu nedenle merkez bankalarının alım hızı, altının sonraki seyrinde önemli bir belirleyici olacak.
CME Group değerlendirmesinde değerli metalleri destekleyebilecek dört unsur öne çıkarıldı: Yüksek bütçe açıkları, inatçı enflasyon, süren jeopolitik riskler ve merkez bankalarının altın alımları. Büyük ekonomilerde bütçe açıklarının genişlemesi ve borç stokunun büyümesi orta vadeli destek sağlayabilir.
Enflasyonun altın üzerindeki etkisi ise çift yönlü. Satın alma gücünü koruma arayışı talebi destekleyebilirken, merkez bankalarının enflasyona daha yüksek faizle karşılık vermesi fiyatları baskılayabilir. Bu nedenle altının yükselişinin kalıcılığı ile para politikasının vereceği tepki birlikte değerlendiriliyor.
Kaynak: Sözcü
